Madam Brownie

AYDA ANCAK 1 (YAZIYLA BİR) TAKTİK ÇIKARABİLİYORUZ

Yazan: AyÅŸe Durkan

Şu an uygulanan hiçbir taktiğin işe yaramadığı bir yere geldiniz diyelim ki. Bize küfür ediyorsunuz belki de. Ayrılacaksınız çok belli, biriniz ‘azıcık konuşalım mı’ dese gerisi gelecek, biliyorsunuz, sadece süreci uzatmaya çalışıyorsunuz. Çünkü biz de biliyoruz ki, çıkılan güzel bir akşam yemeğinin, birlikte çok eğlenilen bir gün geçirmenin, ya da ilişkinizin başında olduğu gibi yaptığınız ufacık bir şeyin toparlamaya yeteceğine inanıyorsunuz.

 

Hadi diyelim hepsini tek tek uygulamaya başladınız yemeğe çıktınız önce, adam surat astı bütün gece, her şey mahvoldu. Çiziverin üstünü bir zahmet. Çok eğleneceğinizi düşündüğünüz gün sıradanın bile altındaydı, sandığınız gibi geçmedi, bütün gün ‘nasıl daha fazla güzelleştirebilirim’ diye düşündünüz durdunuz, daha çok gerildiniz, o suratınıza bile bakmadı. Telefon konuşmaları eskisi kadar muhteşem geçmiyor, sabah uyandığınızda yatakta salak salak salak sırıtamıyorsunuz. Yine mide krampları var fakat bu seferki aşktan değil..

Bu sayıda vereceğim taktik bu aşamada ve sonrasında nasıl davranacağınız ile ilgili. Bu konularda taktik verecek kadar deneyimim yok, şu dakika terk edilsem bir Yıldız Tilbe şarkısını hayatımın fon müziği yapar, gözlerim çıkana kadar ağlarım biliyorum. Ders falan da çıkaramam. O yüzden yaptığım gözlemlerden -vaay- faydalanacağım.

Anladık, kaybetmek istemiyorsunuz. Esasında sizin için de hiçbir şey eskisi gibi değil, tabi ki her şey en baştaki halini koruyacak diye bir şey yok ama, anlıyorsunuz siz de etrafa hakim olan havadan, zamanı geldi, o ayrılmak istiyor. Sizinse sonrasında ne yapacağınız, nasıl toparlayacağınızla ilgili bir fikriniz yok...

İşte böyle zamanlarda bırakın ayrılık konuşması metnini o hazırlasın. Sakın ‘beni istemeyeni ben hiç istemem’ moduna girip kestirip atmaya çalışmayın. Çünkü hepimiz biraz salak olduğumuzdan, fevri davranıp kafamızda her şeyi çözmeden ayrıldıktan en fazla bir hafta sonra ‘oy ben ne yaptım’ diye düşünmeye başlıyoruz. Ayrıldıktan sonra adamın bütün çekilmezliğini, nasıl bir çıkmazda olduğumuzu, duyduğumuz şüpheleri unutup, En güzel anları hatırlamaya başlıyoruz, her şey aslında süpermiş gibi görünmeye başlıyor. O yüzden bırakın onun ağzından çıksın. O söylesin ‘yapamıyorum’, ‘eskisi gibi değil’, ‘sana layık değilim’, ‘mutlu olmanı çok istiyorum’, ‘göreceksin böylesi daha iyi olacak’ gibi tüm aptal klişeleri. Böyle olunca sizin o yeterince lanet olan garantici yönünüz de tatmin olacak, göreceksiniz.

Artık yapacak bir şeyinizin olmaması, elinizden bir şey gelmiyor olması sinir bozucu evet, ama aynı zamanda rahatlatıcı ve hafifletici bir etkisi de var. Oturun istediğiniz kadar güzel geçen günleri düşünün, hiçbir şey olmaz. Hem önce terk edip sonra telefona sarılma gibi bir tutarsızlık yapmamış olacaksınız. Ha tabi ben bunu böyle söylerken terk edildikten sonra bile günlerce telefonda yalvarıp yakarmadığınızı varsayıyorum. O yüzden inceldiği yerden koparmayı marifet saymayın sakın, sonrasında çok karnınız ağrır :) Her şeye son veren siz olursanız, her şeyi omuzlamak zorunda olan yine siz olursunuz. Aranma ihtimaliniz eksi kere düşer, kusura bakmayın terk ettiniz çünkü ve terk ettiyseniz, aynı zamanda pişmansanız telefonu elinize alacak olan siz olmalısınız. Oysa biliyoruz ki, bazen beklemek adım atmaktan daha kolaydır.

İkinci olarak, -burada teke tek konuşuyoruz- terk edilmek o göklerde olan egonu yıktı geçti tabi ki, dürüst olalım. Bu noktadan sonraki davranışların ya batıracak ya çıkaracak, çok kritik o yüzden. Bol üç noktalı kişisel iletiler yazarak, Facebook’a büzük dudaklı fotoğrafını koyarak hiç bir halt yapamazsın. Üzülüyorsan içinden üzül kızım. Ben böyle dedim diye Demet Akalın da olma sakın, kimse yemeyecektir bu triplerini. En temizi, tabi tekrar bir geri dönüş istiyorsan, ortalarda gözükmemek. Hiç ama. Çok sabırlı olman gerek bu yüzden. Eğer üzülüyorsan fakat böylesinin daha sağlıklı olduğuna inanıyorsan da eskisi gibi davranmaya devam et. Yalnız onu bunu bahane edip aramaya kalkma. Bahanene kendin de inanıyorsun bir yerden sonra biliyorum ama beni inandıramıyorsan onu da inandıramıyorsundur emin ol. Aşırılıktan her zaman uzak dur. İstediğin kadar ağlayarak kendi başını yiyebilirsin, ölebilirsin, kendini duvardan duvara çarpabilirsin hatta ama halka açık yerlerde normal insan ol, arkadaşlarını da rahat bırak. Sürekli aynı şeylerden bahsedip durma. Senin için üzülüyorlar, yardımcı olmak istiyorlar tabi ki ama aralıksız konuşulan 8 saatin ardından onların da söyleyecek bir şeyleri kalmıyor. Yazıktır.

Çok abla havasında yazdım galiba ben bu yazıyı, daha söylenecek çok şey var. Belki ilerleyen sayılarda tekrar bu konuyu açarız. Hem madem ablalık yapıyorum, bu noktada ‘Değmez güzellerim, değmez...’ demezsem olmaz.

Hoşçakalın.

 

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•