Madam Brownie

YAZI: Aslı Madenli

Menkul kıymetler menkul kıymetler dedik, en kıymetli menkul olan Ezel'i henüz mercek altına almadık. “Ayıp oluyor kardeeşş” diyerek topa girmeye karar verdim.

Her dizide bir kahraman, onun karşısında bir anti-kahraman, looser falan görmeye alışkın bünyeler olduğumuz için Ezel bizi bi evirdi çevirdi, paçavra gibi fırlattı. Bi kere dizi yakışıklı-karizmatik deryası gibi mübarek. Annem için de beğenecek adam var, benim için de var; çok zorlasam anneannem için bile birini bulabilirim ki, bu biri dayıdan başkası değil, çarpılır mıyım yoksa? Dayı dedim, hii..

Ezel'i Ezel olarak bilmeden önce bi Ömer olmuş hali vardı ki, hangi hali daha taş bilemedim ben. O Ömerkenki saf, kırılgan, aptal aşık hallerine içimiz kıyılmış şekilde bakarken, Ezel olduktan sonraki sert, acımasız karizmanın doruklarındaki halini de gözlerimiz kaymış şekilde izlemedik mi? Cevabı duydum, evet izledik, adeta hatmettik. Hele de o yıllardır aşık olduğu kadına - ki diziyi izleyen herkesin ağızlarını doldura doldura “orrospu!!” dediği- Eyşan'a “Sakın bir kez daha yalan söyleme, inanırım.” dediği sahnede, “amaa ezeeelll” diye inlemeyen, ah vah çekmeyen bi kadın var mıdır acaba? Duydum yine cevabı, yoktur, evet.

O Eyşan ki kaç erkeği düşürdü birbirine? Olmayan bi adam yarattı lan resmen, ah Eyşan ah! Bu Eyşan yüzünden en yakın arkadaşını sırtından bıçaklayan, aşkı için her bi boku yiyen bi diğer karakter ise Cengiz. O güzelim gözleri, çapkın bakışı sayesinde Eyşan dışında tüm kadınları kendisine hayran bıraktıran adamı tercih etmeyeceksek tek sebebi kaypaklığı. Biz kadınların gözünde güçlü erkek her şeyden önemli. Cengiz gibi aşkımızdan ölen adamlara değil de Ezel gibi sadece bakışlarıyla bizi sevişmeye davet eden adamlara olan ilgimiz yüzünden başımıza gelmeyen kalmıyor; ama hala ve hala onlarla olmak için hayatımızı mahvediyoruz. İlginç…

Dayı, Ramiz Dayı… Herkesin merak ettiği sır perdesinin arkasındaki, tüm olayların hem başında hem sonunda olan efsanevi karakter. Kendisini anlatmak için nasıl bi yetenek gerekir bilmiyorum da, bende pek olmadığı aşikar, kelimelerim tıkanıyor. Sanki durmuş karşımda “Sıkıyosa yaz bakalım kardeşş” diyor bana. Yukarıda bahsettiğim kadınların güce tapmaları mevzusuna en iyi örnek aslında Ramiz Dayı. Pardon; ama Ramiz Dayı’ya tapmak için kadın olmaya gerek yok kardeşş! Yine de ben Dayı'yı anlatırken bile aşık olduğu kadına bakışı, onu kurtarmak için hayatını nasıl ortaya koyduğuyla ilgili bi sahne geliyor aklıma, ölüp bitiyorum. Hem “Bir ihtimal daha var o da ölmek mi dersin?” He kardeş??

Ali... dizinin yarattığı en iyi, en sağlam karakter Ali. Burdaki sağlamlık kişilik özelliğinden değil tabi, yoksa en yakın arkadaşını satan biri için nasıl sağlam karakterli diyebiliriz ki? Belki muhteşem bi oyunculuk sergileniyor Ali’de; ondan, belki o mavi gözleri içimize işliyor da ne Ezel kalıyor ne Cengiz kalıyor ortada, bilmiyorum. Pişman olmuş Ali, yanlışlarını biliyor, yapacak bir şeyi olmadığını da biliyor ama. Her seferinde Dayı'nın oyununa gelip “Noluyo lağn” şeklinde verdiği tepki nedeniyle bile izlenebilir bu dizi, o derece. Ali'nin o aşık halleri bi kadını göklere uçuracak cinstenken, Bahar için hiçbir şey ifade etmiyor ya, ben izlerken tırnaklarımı kemirip küfretmekten kendim alamıyorum.

Aşık olduğu kadın başkasıyla buluşacağını sanıp gelirken onun yanına Ali'nin ağzından dökülen cümle zaten yeterince acı; “Bana da ona hazırlandığın gibi hazırlan istedim”. Ulan ben hazırlanıp gideceğim adiyim ki, o kadar yandı içim izlerken.

Neyse ya bu kadar şeyi boşuna yazmış bile olabilirim he ben, kararımı en baştan verdim zaten, kahramanımsın Ali! Kerpeten Ali…

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•